vavada.jpg

Kecha kechqurun yana o‘sha his bilan kompyuter oldiga o‘tirdim — ichimda nimadir g‘alati, xuddi kimdir ko‘kragimni siqib turgan kabi. Ishdagi muammolar, uydagi tushunmovchiliklar, do‘stlar bilan aloqalar uzilgani... hammasi bir joyga to‘planib, meni o‘zimdan uzoqlashtirardi. Shunday paytlarda men vavada kirish rasmiy sayt orqali o‘sha dunyoga kirib ketaman — bu yerda hech kim meni tanimaydi, hech kim savol bermaydi, faqat o‘yin bor. Rostini aytsam, buni qanday boshlaganimni o‘zim ham aniq eslay olmayman. Bir kuni shunchaki qiziqib kirgandim, keyin o‘zi tortib ketdi.

O‘sha kechasi ham xuddi shunday bo‘ldi. Ishdan charchab uyga qaytdim, muzlatgichdan ovqat olib, kompyuterni ochdim. Avvaliga hech narsa qilgim kelmadi, shunchaki ekranga qarab o‘tirdim. Keyin qo‘lim o‘zi bilan sichqonchani surg‘adi — vavada kirish rasmiy sayt manzilini terdim. Nega? Bilmayman. Balki o‘sha bir necha daqiqa davomida haqiqatdan qochish uchun. Balki shunchaki o‘zimni band qilish uchun. Ichimda bir ovoz “bema’nilik qilma” desa ham, boshqa bir ovoz “mayli, biroz o‘ynab ko‘r, keyin yotasan” dedi.

Birinchi o‘yinlar yaxshi ketmadi. Balansim sezilarli kamaydi, va men o‘zimni ahmoq his qildim. Nega men bu yerga keldim? Nega pulimni shunday sarflayapman? Lekin o‘sha paytda g‘alati bir narsa yuz berdi — men g‘amginlikni emas, balki o‘yinning o‘ziga diqqat qaratdim. Har bir bosish, har bir aylanish meni o‘rab turgan tashvishlardan chalg‘itdi. Bu vaqtinchalik edi, lekin o‘sha daqiqalarda menga yetarli bo‘ldi.

Keyin birdaniga omad yuzlandi. Katta miqdorda emas, lekin kutilmaganda. Balansim ko‘paydi, va men o‘zimni g‘alati bir quvonch bilan to‘ldim. Bu pul haqida emas edi — bu his haqida edi. Men nimadir uddalaganimni his qildim, go‘yo hayot mening tarafimga o‘tdi. Kulib yubordim, o‘zimga ham kutilmaganda. Xonadagi sukunat buzildi, chunki men ovoz chiqarib kuldim. O‘sha paytda meni hech narsa tashvishlantirmasdi — na ish, na uy, na kelajak.

Keyingi kunlarda men bu o‘yinga boshqacha qaray boshladim. Endi bu shunchaki qochish emas, balki o‘zini sinab ko‘rish edi. Men o‘yinlarni o‘rgana boshladim, strategiyalarni tushundim, sabr bilan o‘ynashni o‘rgandim. Ba’zi kunlar yutdim, ba’zi kunlar yutqazdim. Lekin endi men yutqazganda ham o‘zimni yo‘qotmasdim — chunki bu endi hayotimning bir qismi bo‘lib qoldi, uni boshqarishni o‘rgandim.

Bir kuni kechasi, yana o‘sha tanish g‘amginlik paydo bo‘lganda, men kompyuterni ochdim va o‘yladim: nega men bu yerga kelaman? Javob oddiy edi — chunki bu yerda men o‘zimni yolg‘iz his qilmayman. G‘alati tuyuladi, lekin bu o‘yin meni hayotimning og‘ir damlarida chalg‘itdi, menga nafas olishga imkon berdi. Men bu yerda do‘stlar topmadim, lekin o‘zim bilan yarashdim.

Bugun men bu haqda ochiq gapiraman. Men qimorboz emasman — men shunchaki hayotning og‘ir kunlarida o‘ziga boshpana izlagan odamman. Va men topdim. Bu meni o‘zgartirdi, lekin yaxshi tomonga. Endi men bilaman: har qanday qiyinchilikda ham nafas olish uchun joy bor. Faqat uni to‘g‘ri topish kerak.