vavada.jpg

Ishdan chiqqanimda yana o‘sha gap. Rahbar yana "sen bu ishni tushunmaysan" dedi, lekin men tushunaman — shunchaki charchadim. Uyga qaytishni xohlamadim. Metroda o‘tirib, telefonga qaradim, quloqchinimdan musiqa chaladi, lekin hech narsa eshitmayman. Odamlar atrofimda, lekin men yo‘qman. Shunday paytlarda vavada uz kirish degan narsani eshitib qolgan edim — do‘stim bir marta aytgan, "charchaganda kirib ko‘r, xafa bo‘lmaysan" deb. O‘sha kuni birinchi marta ochdim. Rostini aytsam, nima bosishni ham bilmasdim. Faqat ekranga qarab o‘tirdim, barmoqlarim titrayapti — nega, o‘zim ham bilmayman. Ehtimol, hayotimdagi hamma narsa nazoratdan chiqib ketganidan, hech bo‘lmaganda bu yerda o‘zim qaror qabul qilaman deb o‘ylagandim.

Birinchi o‘yin. Ikkinchi. Uchinchi. Pul ketdi. Ko‘p emas, lekin ketdi. Va bilasizmi nima g‘alati? Men xafa bo‘lmadim. Aksincha, kulib yubordim. Negadir bu yo‘qotish meni tinchlantirdi — hech bo‘lmaganda hayotda hamma narsa men ayblaganimdek emasligini ko‘rsatdi. Ertasi kuni yana kirdim. Bu safar sekinroq, o‘ylab o‘ynadim. Va birdan — yutdim. Katta emas, lekin yutdim. O‘sha lahzada yelkandagi yuk bir zumga yo‘qoldi. Telefon ekranidagi raqamlar meni qandaydir g‘alati xotirjamlik bilan to‘ldirdi. O‘sha kuni kechqurun birinchi marta uyga qaytishni xohladim.

Keyingi haftalarda bu odatga aylandi. Ishdan keyin, metroda, uyga yetmasdan turib telefonni ochardim. Ba’zan yutardim, ba’zan yo‘qotardim. Lekin eng muhimi — o‘sha o‘n-o‘n besh daqiqa davomida men boshqa odam edim. Rahbarning gaplari, ijara to‘lovi, onamning "qachon uylanasan" degan savollari — hammasi ekran orqasida qolardi. Bir kuni hatto do‘stimga qo‘ng‘iroq qildim, kulib: "bilasanmi, men o‘zimni qandaydir qochoq his qilyapman" dedim. U kuldi, "hammamiz qochoqmiz, faqat kimdir metroda, kimdir boshqa joyda" dedi. O‘sha kuni birinchi marta o‘zimga tan oldim: men shunchaki dam olishni, bir necha daqiqa hech narsa bo‘lmaslikni xohlayotgan edim.

Eng qiziq voqea bir oy oldin bo‘ldi. Kech ishlab, uyga qaytayotgan edim, kayfiyatim nolga teng. Ochdim, o‘ynadim — va birdan katta miqdorda yutdim. Rostini aytsam, bir zum nima qilishni bilmay qoldim. Ko‘chada o‘tirib, telefonga qarab kuldim — o‘zimni ahmoq his qildim, lekin yaxshi ma’noda. O‘sha pul bilan onamga sovg‘a oldim, do‘stim bilan ovqatga chiqdim. Va bilasizmi, eng qiziq narsa? O‘sha paytdan beri kamroq o‘ynayapman. Chunki tushundim: bu yer menga pul uchun emas, boshpanaga o‘xshash narsa kerak edi. Endi charchaganimda ochaman, lekin endi bu mening qochish joyim emas — shunchaki dam olish usuli. Hayot o‘zgarmadi, lekin men o‘zgara boshladim. Va bu — eng katta yutuq.